Bericht van de negende verdieping Een kijkje achter de schermen van…In Vivo Afscheid Paul Voestermans

Tom ter Bogt popprofessor Harry Kempen Vijfentwintig jaar Marjo van Mierlo In Memoriam Theo Dijkman


Harry Kempen

Ruim twee jaar geleden, op 26 maart 2000, is ons aller collega en leermeester Harry Kempen overleden; vier dagen later zou hij feestelijk afscheid nemen van de universiteit. Dat afscheid vond inderdaad plaats, maar veel definitiever dan iemand ooit gedacht kon hebben. Die dag, 30 maart 2000, Harry’s laatste officiële werkdag!, was er wel een afscheid, maar geen fééstelijk afscheid. Die dag kwamen velen die Harry gekend hebben in de aula van de KUN bijeen voor een academische rouwzitting. Aansluitend vond de begrafenisplechtigheid plaats.

De toen uitgesproken woorden zijn kort daarop op initiatief van het bestuur van het Genootschap gebundeld en aan alle leden toegezonden. In de eerste bestuursvergadering na Harry’s overlijden heeft het bestuur vervolgens besloten een bundeling van zijn ‘nagelaten geschriften’ in boekvorm uit te brengen. Dat boek is onlangs klaar gekomen en zal tijdens op de komende toogdag worden gepresenteerd. Doordat de sectie bereid was de productie van het boek voor zijn rekening te nemen – het is een uitgave van de sectie, op kosten van de sectie, met een relatief geringe bijdrage van het Genootschap – kunnen we het boek gratis aan de leden van het Genootschap aanbieden. Wie niet in staat is het op de toogdag zelf op te halen, krijgt het later toegezonden – maar wij verwachten een grote opkomst.

Harry was voor velen van ons de verpersoonlijking van de cultuurpsychologie. Tientallen jaren lang heeft hij studenten ingeleid in dat ongrijpbare en onafzienbare vak dat wij allen gemeen hebben. Hij was een docent zoals je ze niet veel meer tegenkomt op de universiteit: met een brede blik en met een gedrevenheid waarvan je merkte dat die diep zat. Veel oud-studenten en oud-medewerkers zullen nog levendige herinneringen aan Harry hebben, ook al is het voor sommigen vele jaren geleden dat ze met hem te maken hadden. Voor velen zal het lezen van het boek – en regelmatig herlezen, want na één keer lezen begrijp je maar de helft – herinneringen oproepen aan vroeger tijden toen Harry nog in ons midden was.
Is dat nostalgie? Nee dat is geen nostalgie, dat is een verlangen naar de eruditie die Harry kenmerkte – een eruditie waarvan de meeste cultuurpsychologen hopen dat hij ook hen kenmerkt. In die zin is Harry voor ons een voorbeeld geweest. Wij zullen hem niet vergeten.